بازار آریا - دنیای اقتصاد : اندی برنهام با وعده رقم زدن «بزرگ‌ترین تغییرات چهار دهه اخیر» روی کار آمد تا جانی تازه به کالبد بریتانیا بدهد. این جاه‌طلبی در خزانه‌داری به یک استراتژی تمام‌عیار هجومی نیاز داشت؛ ولی اولین بودجه ارائه‌شده توسط جان هیلی، رویکردی تدافعی به خود گرفته است.
مائده جعفری: نخست‌وزیر بریتانیا، اندی برنهام، با وعده رقم زدن «بزرگ‌ترین تغییرات چهار دهه اخیر» روی کار آمد تا جانی تازه به کالبد بریتانیا بدهد. چنین جاه‌طلبی بزرگی در خزانه‌داری به یک استراتژی تمام‌عیار هجومی نیاز داشت؛ ولی اولین بودجه ارائه‌شده توسط جان هیلی،رویکردی کاملا تدافعی به خود گرفت. این بودجه به‌جای دست‌زدن به اصلاحات بنیادین نظام مالیاتی یا ایجاد موتورهای پرقدرت برای رشد اقتصادی، تنها به مُسکن‌های موقتی نظیر کمک هزینه‌های ناچیز نقدی و افزایش‌های جزئی مالیات‌ها بسنده کرد تا شاید این‌گونه کمی از هزینه‌های زندگی کاهش یابد. سایه جنگ در خاورمیانه و بحران انرژی باعث شده است پیش‌بینی‌های رشد اقتصادی سال ۲۰۲۷ کاهشی و برآورد تورم، افزایشی گمانه‌زنی شود.
در چنین شرایطی که هزینه‌های استقراض و بدهی‌های دولت رو به افزایش است، وزیر خزانه‌داری تلاش کرد با انضباط مالی، حاشیه امنیت کوتاه‌مدتی ایجاد کند؛ اما بهای این موفقیت مقطعی، عقب‌نشینی از اهداف بلندمدتی چون اصلاح نظام مالیاتی و برنامه‌ریزی شهری بود. این محافظه‌کاری در ابتدای دوره زمامداری، درست زمانی که دولت بیشترین اقتدار سیاسی را برای جراحی‌های عمیق اقتصادی در اختیار دارد، این سوال را ایجاد می‌کند که آیا بریتانیا با این استراتژی تدافعی می‌تواند در ماراتن بهبود استانداردهای زندگی پیروز شود؟ در پرونده امروز باشگاه اقتصاددانان به بازتاب بودجه بریتانیا در رسانه‌های خارجی می‌پردازیم.
باشگاه اقتصاددانان