بازار آریا - دنیای اقتصاد : در شرایطی که همه آماده یک پیروزی پرگل و راحت برای تیم ملی امید ایران در مرحله گروهی بازیهای آسیایی ناگویا برابر کرهشمالی بودند، آنچه در عمل اتفاق افتاد به کلی متفاوت بود. بر این اساس و در نتیجهای باور نکردنی، امیدها با شکست سنگین ۴بریک برابر حریف، خیلی زود از گردونه رقابتها کنار رفتند.
در بازی چه گذشت؟
حسین عبدی تیمش را با این ترکیب به مصاف کرهشمالی فرستاد: محمد خلیفه، امین حزباوی، دانیال ایری، یاسین جرجانی، ابوالفضل کوهی، مبین دهقان(۸۲ - سهیل صحرایی)، امیرمحمد رزاقینیا(۷۱ - مسعود محبی)، امیرحسین حسینزاده (۵۳ - پوریا شهرآبادی)، یوسف مزرعه(۵۳ - اسماعیل قلیزاده)، سعید سحرخیزان و کسری طاهری.
شاگردان عبدی که برای صعود از این گروه نیاز به یک مساوی داشتند، ابتدا با گل حسینزاده از حریف پیش افتادند. در ادامه کرهایها بازی بسیار بهتری انجام دادند و دو گل در ۵دقیقه به ثمر رساندند تا نیمه اول به پایان برسد. در نیمه دوم، کرهایها دقیقه۵۱ با شوت از راه دور برای سومین بار دروازه ایران را باز کردند تا کار برای شاگردان عبدی سخت شود. در ادامه، ایران که بدون برنامه و ضعیف بازی میکرد روی یک ضد حمله غافلگیر شد و گل چهارم را دریافت کرد. پس از این گل، عبدی دست به چند تعویض زد؛ ولی کارساز نبود تا ایران با کسب ۴امتیاز در گروهش سوم شود و از صعود به مرحله بعد باز بماند. شاگردان عبدی در دو بازی قبلی امارات را با نتیجه ۳ بر یک شکست داده و برابر چین به تساوی بدون گل رسیده بودند. تیم امید که سالهاست طعم ناکامی را میچشد، امسال هم با وجود داشتن ستارههایی چون محمد خلیفه، کسری طاهری، محمد امین حزباوی، اسماعیل قلیزاده، امیرمحمد رزاقینیا، امیرحسین حسینزاده و... نتوانست حتی از مرحله گروهی بالا برود. در بازی همزمان چین و امارات به تساوی بدون گل رسیدند. به این ترتیب کرهشمالی و چین به مرحله بعدی راه پیدا کردند.
آمار ضعیف
بدتر از نتیجه، آمار این مسابقه بود که نشان میداد کرهایها در همه بخشهای آماری سرتر از شاگردان حسین عبدی بودند. تیم امید ایران که چهار مسابقه از هفته هفتم لیگ برتر بهخاطر آن به تعویق افتاده بود، حتی زمان نیاز به گل هم موقعیتی روی دروازه کرهشمالی خلق نکرد و کمتر از یکپنجم تیم حریف (۲۰ درصد) فرصت گلزنی بهدست آورد. ایران در این بازی فقط ۴ شوت به سمت دروازه حریف زد؛ درحالیکه این آمار برای کرهشمالی ۲۱شوت بود! ایران مالکیت ۴۴درصدی و کره مالکیت ۵۶درصدی را در این مسابقه به ثبت رساندند. تیم حریف ۶ کرنر و تیم ایران تنها ۲کرنر در این بازی داشتند.
عذرخواهی کادر فنی
حسین عبدی، سرمربی تیم ملی امید، در پایان این بازی عجیب، کلامی غیر از عدرخواهی نداشت: «قبل از هر چیز از مردم عزیزم عذرخواهی میکنم. این نتیجه برای من غیرقابل قبول است. اولین بار است که در یک بازی رسمی در چنین سطحی با چنین نتیجهای مواجه میشویم. تصور میکردم بتوانیم نتیجه دیگری به دست بیاوریم. ما میتوانستیم هر نتیجه دیگری را رقم بزنیم؛ غیر از این نتیجه! از همه کسانی که انتظار داشتند و تصور میکردند ما بتوانیم به مرحله بعد صعود کنیم، عذرخواهی میکنم.» سرمربی تیم امید ایران با انتقاد از ذهنیت شاگردانش اضافه کرد: «تصور من بر این است که بازیکنان با این ذهنیت وارد زمین شدند که صعود به مرحله بعدی را قطعی کردهایم؛ اما از حق نباید بگذریم که کرهشمالی یکی از تیمهایی بود که از ابتدا انتظار داشتیم بازی سختی مقابل آنها داشته باشیم. کرهایها امروز فوتبال بسیار خوبی ارائه دادند و باید به آنها تبریک گفت.»
موج انتقادات
چندان عحیب نبود که چنین نتیجهای، آماج انتقادات را متوجه کادرفنی تیم ملی امید و حتی مدیران فدراسیون فوتبال کند. به عنوان مثال، خبرگزاری تسنیم در بخشی از مطلب بسیار بلندش علیه حسین عبدی مینویسد: «کادر فنی باید پاسخ بدهد که تیم امید با چهایدهای وارد زمین شد؟ چرا تیمی که برایش دو اردوی ترکیه در نظر گرفته شد و حتی برنامه لیگ برتر تحتتاثیر آمادهسازی آن قرار گرفت، در چنین مسابقهای تا این اندازه آسیبپذیر ظاهر شد؟ تمرینات این تیم در اردوهای مختلف چهخروجی تاکتیکی داشته است؟ نقش کادر فنی در انتخاب بازیکنان چه بوده است و آیا بازیکنانی که به تیم امید دعوت شدهاند، دقیقا بر اساس یک مدل فنی مشخص انتخاب شدهاند؟ مهمتر از همه، آیا برای این تیم هویت فنی مشخصی تعریف شده است؟ اینها پرسشهایی است که بعد از چنین نتیجهای نمیتوان از کنارشان عبور کرد. وقتی اردوهای خارجی برگزار میشود، باید مشخص باشد که خروجی آنها چه بوده و تیم از هر اردو چهچیزی بهدست آورده است. تیم امید در اولین اردوی خود در ترکیه با خودش بازی کرد، اصلا چهلزومی داشت که تیم به ترکیه برود و خودش با خودش بازی کند؟ ماجراهای هتلها و اتفاقات دیگر هم بماند که البته حراست فدراسیون بهخلاف آنچه بهوضوح دیده میشود تخلف و فسادی رؤیت نکرده است، این هم از عجایب است؛ کتمان حقیقت در روز روشن! از افتضاح ترکیه تا آبروریزی در ناگویا فقط چند ماه فاصله بود.»