بازار آریا - دنیای اقتصاد : شاید این از معدود موارد در تاریخ فوتبال بود که قاب اصلی مراسم بعد از فینال، بیش از همه برندهها به یک بازنده اختصاص مییافت. وقتی آن سوتر، بازیکنان اسپانیا در حال شادی و پایکوبی بودند، دوربین لیونل مسی را رها نمیکرد؛ کاپیتان ۳۹ ساله و افسانهای آرژانتین که در تحقق آخرین ماموریتش فقط یک گام کم آورد؛ فقط یکی!
برای سالهای طولانی و همان زمان که لئو در رده باشگاهی همه افتخارات را درو میکرد و موفقیتهای بزرگ به دست میآورد، باور عامیانهای وجود داشت مبنی بر این که او بازیکن «ملی» نیست. ناکامیهای آلبیسلسته در فاصله سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ که اتفاقا مقارن با بهترین فرم مسی بود، این فرضیه را به وجود آورد که یا او همه تلاشش را برای تیم ملی نمیکند، یا موفقیتهای باشگاهیاش هم در ابعاد چشمگیری مدیون همبازیانش است. همان روزها بود که نگاههای افراطی، مسی را بدون ژاوی و اینیستا «هیچ» میپنداشت! فشارها روی فوق ستاره آرژانتینی تا حدی افزایش یافت که یک مرتبه در رستورانی در بوینسآیرس به او حمله شد و یک بار هم مسی اعلام کرد از تیم ملی خداحافظی میکند.
با این همه اما، سماجت لئو برای اثبات علاقهاش به تیم ملی پایانناپذیر بود. او که در کودکی پیشنهادهای زیادی را برای پذیرفتن ملیت اسپانیایی رد کرده بود، آنقدر جنگید تا کمکم ورق را برگرداند. اولین موفقیت بزرگ آرژانتین با لئو، راهیابی به فینال جامجهانی ۲۰۱۴ بود. آن روز فاصله مسی تا لمس جام و رهایی از فشار مرگبار انتقادات، فقط به اندازه چند لحظه بود؛ اگر گونزالو هیگوآین آن تک به تک را وارد دروازه نویر میکرد! در نهایت گوتزه در وقتهای اضافی گل زد و آلمان قهرمان جهان شد. بازی هیگواین با اعصاب و روان مسی در فینال سال بعد کوپا آمریکا هم ادامه یافت؛ جایی که این مهاجم یک تکبهتک باورنکردنی را برابر شیلی از دست داد و برای محکمکاری، در ضیافت پنالتیها هم ضربهاش را از دست داد!
در سال ۲۰۲۱، بالاخره نوبت به فتح اولین جام ملی مسی رسید؛ جایی که آرژانتین در فینال کوپا آمریکا با یک گل رقیب سنتیاش یعنی برزیل را شکست داد. اتفاق مهمتر اما سال بعدش رخ داد؛ جایی که سرانجام مسی، جامجهانی را برد. او با درخشش خیرهکنندهاش که تا آن فینال دیوانهوار برابر فرانسه تداوم یافت، بالاخره آلبیسلسته را بر بام دنیا نشاند. شاید بعد از آن بسیاری تصور میکردند مسی خودش را از مسابقات ملی بازنشسته کند، اما چنین اتفاقی نیفتاد. او همان سال یک قهرمانی فینالیسما (بین قارهای آمریکای جنوبی و اروپا) را به دست آورد و دو سال بعد، بار دیگر فاتح کوپا آمریکا شد.
مسی به هر ترتیبی که بود، در ۳۹ سالگی خودش را به جامجهانی ۲۰۲۶ رساند، اما واقعا کمتر کسی میتوانست چنین درخششی را برای بازیکنی متصور باشد که این سالهای آخر را در فوتبال تفریحی آمریکا پشت سر گذاشته بود. لئو در تکتک بازیهای تیمش اثرگذار ظاهر شد و با چنگ و دندان، بار دیگر آرژانتین را به فینال جامجهانی رساند، هرچند این بار دیگر او و یارانش حریف اسپانیای جوان و منظم نشدند.
به این ترتیب قطار لئو در تیم ملی، به ایستگاه پایانی رسید و این در حالی است که او نه به خاطر این فینال از دست رفته و نه هیچ چیز دیگر، به هیچکس بدهکار نیست. ۲۰ سال تمام درخشش، حدود هزار گل و پانصد پاس گل و فتح ۴۸ جام رنگارنگ، از این بازیکن افسانهای حیرتآور ساخته؛ کسی که دود دهه لذت به هواداران فوتبال بخشید و حتی در همین جام هم چند بازی خاطرهانگیز، از جمله برابر مصر و انگلیس به یادگار گذاشت. بدرود آقای شماره ۱۰!