بازار آریا - در پیاده روهای ناصرخسرو، سرچشمه یا 15 خرداد تهران، افرادی را می بینیم که کیسه هایی به دست دارند و می آیند و می روند. برخی از این افراد، خرید کرده اند اما بعضی دیگر پیک هستند. شاید تعجب کنید اما چند سالی است که «پیک های غیرموتوری» در بازار رواج یافته اند؛ افرادی که موتور و ماشین ندارند و بسته ها را با پای پیاده یا از طریق مترو و اتوبوس جابه جا می کنند.
به گزارش خبر فوری ، اگر گشتی در بازار بزنیم، با یک تصویر حیرت آور مواجه می شویم؛ موجی از موتورها که خیابان را فراگرفته و به چپ و راست می روند و در هم می لولند. بیشتر این موتورها پیک هایی هستند که کالا یا جنسی را از نقطه ای به نقطه دیگر می برند. اما این تمام قضیه نیست. در پیاده روهای ناصرخسرو، سرچشمه یا 15 خرداد تهران، افرادی را می بینیم که کیسه هایی به دست دارند و می آیند و می روند. برخی از این افراد، خرید کرده اند اما بعضی دیگر پیک هستند. شاید تعجب کنید اما بله، چند سالی است که «پیک های غیرموتوری» در بازار رواج یافته اند؛ افرادی که موتور و ماشین ندارند و بسته ها را با پای پیاده یا از طریق مترو و اتوبوس جابه جا می کنند.
حسین یکی از افرادی است که مدتی در بازار مشغول این کار بوده است. او می گوید: «قبلا که در بازار مواد شیمیایی در ناصرخسرو کار می کردم، موتور و ماشین نداشتم. بعضی اوقات، کسبه بازار برای حمایت از من، بار خود را می دادند تا به مقصد برسانم و پولی به دست آورم. آنها این کار را برای حمایت از من انجام می دادند. من یک کیسه یا بسته را برمی داشتم و با مترو به ترمینال جنوب می رساندم تا از طریق باربری به شهرستان برود. یک کاغذ پیک هم درست کرده بودم که هنگام تحویل بار، بتوانم کرایه ام را از باربری بگیرم.»
حسام، یکی از کارگرانی که در بازار تهران مشغول فعالیت است و مدتی است که تبدیل به پیک غیرموتوری شده، در گفتگو با خبرنگار خبرفوری می گوید: «مدتی است که موتورم خراب شده و نمی توانم بار جابه جا کنم. بعضی کسبۀ بازار برای حمایت از من، بارهایی را که (در رساندنشان) عجله ای نیست، به من می دهند تا از طریق مترو و اتوبوس به مقصد برسانم.» او ادامه می دهد: «بعضی از این بار بردن ها خطرناک است. بعضی از کالاها مربوط به مواد شیمیایی و دارویی می شود که در ناصرخسرو به فروش می رسند. حمل این مواد در مترو و اتوبوس که شلوغ است، خطرناک است. اما چه کنم؟ چاره ای ندارم. باید خرج خانواده ام را بدهم.»
علی، یکی از کسبه بازار درباره پدیده پیک غیرموتوری می گوید: «وضع بازار خراب است. فقر باعث شده خیلی ها حتی توان تامین، خرید یا اجاره موتور را نداشته باشند. به همین دلیل، پیک های غیرموتوری رایج شده است. کسبه، برخی از کالاهای خود را که عجله ای در پیک آن ندارند به کارگران خود می دهند تا آنها را سروقت و حوصله به مقصد برسانند و این کارگران نیز بتوانند پول مختصری به دست آورند.»
علی همچنین به یک موضوع دیگر اشاره می کند: «قیمت پیک موتوری بالا رفته است. به همین دلیل، بعضی کسبۀ جزء که پول زیادی ندارند، ترجیح می دهند پول خود را خرج پیک موتوری نکنند. آنها ترجیح می دهند به کارگران بازار پول بدهند تا آنها به صورت پیاده، جنس ها را به محل خود برسانند.»
اما این مساله فقط در بازار قابل مشاهده نیست. طبق برخی گزارش ها، در برخی مناطق شلوغ شهری، کسب و کارها به جای موتور، سراغ پیک های پیاده رفته اند؛ افرادی که سفارش های مشتریان را با پای پیاده تحویل می دهند. نکته جالب تر، رقم درآمد اعلام شده در این آگهیها است؛ حقوقی در محدوده ۱۸ تا ۲۲ میلیون تومان برای پیک های پیاده اعلام می شود؛ رقمی که باعث شده این نوع استخدام، بیش از گذشته مورد توجه قرار بگیرد ( اینجا بخوانید).