بازار آریا - دنیای اقتصاد: در پایان، هوادار بدون پیراهن آرژانتین فقط داشت با تمام وجودش در گوش «فورفورتو» فریاد میزد. ماجرایی که پیش رویش در جریان بود، دیگر برایش طاقتفرسا شده بود.
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد - حسین موسوی : در پایان، هوادار بدون پیراهن آرژانتین فقط داشت با تمام وجودش در گوش «فورفورتو» فریاد میزد. ماجرایی که پیش رویش در جریان بود، دیگر برایش طاقتفرسا شده بود. ورزشگاه لوسیل به آشوب کشیده شده بود - ۸۹۰۰۰ نفر در هیاهوی یکی از بزرگترین مسابقات تمام دوران، از جمله مهمترین لحظات تاریخ فوتبال، به وجد آمده بودند.
چند ثانیه بعد، گونزالو مونتیل پنالتی سرنوشتساز را به گل تبدیل کرد و آلبیسلسته را قهرمان جام جهانی کرد. بیشتر همتیمیهایش برای جشن گرفتن به سمت او دویدند؛ لیونل مسی از خوشحالی روی چمن افتاد و لئاندرو پاردس او را در آغوش گرفت.
در جایگاه خبرنگاران، خبرنگارِ فورفورتو به لپتاپ مراجعه کرد تا افکارمان را تایپ کنیم، اما متوجه شد که ما نمیتوانیم – هوادار مرد بدون پیراهن حالا سرش را روی کیبورد گذاشته بود، پر از احساس، هیجان و اضطرابش به شادی خالص تبدیل شده بود.
هر کس که عاشق فوتبال باشد، هرگز ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲ را فراموش نخواهد کرد. فورفورتو در طول سالها شاهد بازیهای بزرگ زیادی بوده است، اما ما هرگز چیزی شبیه به آن ندیدهایم. اوج شیفتگی به مسی، لحظهای که یک اسطوره این بازی، جایگاه خود را به عنوان بزرگترین بازیکن تمام دوران، بدون هیچ شکی، تثبیت کرد. خاویر زانتی، یکی دیگر از بزرگان آرژانتین، اکنون به فورفورتو میگوید: «لیونل شایسته آن لحظه باشکوه، آن تجربه بینظیر بود. او با تیم ملی خیلی سختی کشید. اما بالاخره، فرصت بلند کردن جام جهانی را پیدا کرد.»
در سال ۲۰۲۲، مسی ۳۵ ساله بود. اکثر افراد انتظار داشتند که این آخرین فرصت او برای قهرمان شدن در جهان پس از چهار تلاش ناموفق باشد. برزیل تیم مورد علاقه بنگاههای شرطبندی بود - و برخی، فرانسه، مدافع عنوان قهرمانی، در رتبه دوم قرار داشت.
مسی یک سال قبل با قهرمانی در کوپا آمریکا به انتظار خود برای کسب اولین عنوان قهرمانی بینالمللی پایان داده بود و آرژانتین در ۳۶ بازی بدون شکست به جام جهانی راه یافت، روندی که با شکست مقابل عربستان سعودی در بازی افتتاحیه به پایان رسید.
با وجود این، پیراهنهای «مسی ۱۰» همه جا به نمایش گذاشته میشد. هر زمان که آرژانتین بازی میکرد، هزاران هزار نفر - هواداران مسافر از آمریکای جنوبی و مردم محلی مشتاق - آنها را میپوشیدند. زانتی که بین سالهای ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۱، ۱۴۵ بازی ملی برای آلبیسلسته انجام داده و برای تماشای آن مسابقات به خاورمیانه سفر کرده بود، توضیح میدهد: «وقتی به قطر رسیدیم، قبل از اینکه جام جهانی حتی شروع شود، احساس میکردیم که همه میخواهند آرژانتین برنده شود. با قدم زدن در خیابانها، احساس میکردیم که از ما حمایت میشود.»
مسی که در بازی مقابل عربستان سعودی یک پنالتی گرفته بود، در بازی بعدی مقابل مکزیک با یک ضربه از فاصله ۲۰ یاردی آرژانتین را به مسیر اصلی برگرداند. او در بازی یک هشتم نهایی مقابل استرالیا هم گل اول را زد، سپس در بازی یک چهارم نهایی مقابل هلند بدون نگاه کردن به دروازه، پاس گل اول تیم ملی کشورش را داد و پس از آن دو پنالتی دیگر هم گرفت - یکی در وقتهای معمول و دیگری در ضربات پنالتی.
او پس از تبدیل یک ضربه پنالتی دیگر در نیمهنهایی مقابل کرواسی، با یک مهارت خارقالعاده، یوسکو گواردیول را غافلگیر کرد و موقعیت گل را برای جولیان آلوارز فراهم کرد. هر لحظه واضحتر میشد که این جام جهانی، جام مسی خواهد بود. اگر بخواهیم دقیقتر بگوییم، شکست مقابل عربستان سعودی آنها را به پیش رانده بود. مسی توضیح داد: «ما بازی اول را باختیم، اما این باخت واقعاً به ما کمک کرد تا قویتر شویم و از درون رشد کنیم.»
قبل از فینال، هواداران آرژانتین در تمام ساعات شبانهروز در محله آپارتمانی که «فورفورتو» در آن اقامت داشت، نام مسی را فریاد میزدند. از آن زمان، این منطقه رسماً به «محله آرژانتین» تغییر نام داده است. این محله در جنگ، در ماه مارس مورد اصابت موشک قرار گرفت اما کسی در آن کشته نشد.
هواداران پرشور در یک سفر عجیب با اتوبوس به ورزشگاه برای فینال جام جهانی نیز از سرنوشت وحشتناکی فرار کردند. در حالی که «فورفورتو» نظارهگر بود، برخی از آنها از سقف بالا رفتند تا در حالی که وسیله نقلیه با سرعت در بزرگراه در حال حرکت بود، آواز بخوانند. راننده وحشت زده از آنها التماس میکرد که دوباره به داخل اتوبوس برگردند. در مقابل فرانسه، ششمین پنالتی مسی در این مسابقات - او یکی را در بازی ۰-۰ مقابل لهستان از دست داده بود - و گل دوم آنخل دی ماریا ظاهراً آنها را در مسیر رسیدن به افتخار قرار داد. سپس هرج و مرج از راه رسید - دو گل غیرمنتظره کیلیان امباپه، ضربه مسی از فاصله نزدیک که آرژانتین را در وقت اضافه پیش انداخت، هت تریک امباپه که بازی را یک بار دیگر به تساوی کشاند، و سپس رندال کولو موآنی که در دقیقه آخر که به سرعت پیش میرفت، ضربهای دیگر زد اما توسط امی مارتینز دفع شد.
«زندگی در آن لحظه متوقف شد.» این را زانتی که داخل ورزشگاه بود میگوید. «این لحظهای است که تا آخر عمرمان به یاد خواهیم داشت - در یک ثانیه، همه چیز میتوانست تغییر کند. فرانسه چند قدم با جام جهانی فاصله داشت. فینال فوقالعادهای بود - پر از احساسات. از بین تمام فینالهایی که دیده و تجربه کردهام، بدون شک بهترین بود.»
مسی باید هفتمین پنالتی جام جهانی خود را در ضربات پنالتی میزد، قبل از اینکه کینگزلی کومان و اورلین چوامنی برای فرانسه پنالتیهایشان را از دست بدهند، مونتیل پنالتی پیروزیبخش را تبدیل به گل کند و ورزشگاه غرق در شور و هیجان شود.
ورزشگاه غرق در هیجان شد. زانتی که در ۱۲ سال گذشته نایب رئیس باشگاه سابقش اینتر بوده است، اضافه میکند: «چهار سال گذشته است، اما آن لحظه برای من و همه آرژانتینیها فراموشنشدنی بود - دیدن کاپیتانمان، لیونل مسی، که جام جهانی را بالای سر برد.»
او ادامه داد: «خانوادهام با من در قطر بودند - ما آن ماه را زندگی کردیم و هر احساسی را تجربه کردیم، از شکست مقابل عربستان سعودی که به نظر میرسید پایان خوشی نخواهد داشت، تا لحظه پیروزی.» زانتی گفت: «درست بعد از مسابقه، این فرصت را داشتم که به زمین بروم. با همه بازیکنان احوالپرسی کردم و تنها کسانی که هنوز ندیده بودم، لائوتارو مارتینز و مسی بودند. در حالی که دنبال لائوتارو میگشتم و از سکو بالا میرفتم، کسی به پایم زد. برگشتم و دیدم مسی است.»
او با هیجان تصریح کرد: «ما همدیگر را بغل کردیم و من از همسر و فرزندانش نیز تشکر کردم. به آنها گفتم که آنها نمیدانند چقدر خوششانس هستند که چنین پدری دارند. آن لحظه برای من لحظه خاصی بود. مسی برای قرار گرفتن در بین بزرگترینهای تمام دوران به جام جهانی نیاز نداشت، اما او لیاقتش را داشت. او برای آرژانتین افتخار به ارمغان آورد.»